Moja Barcelona, czyli mały przewodnik po stolicy Katalonii cz.1 (Magiczne fontanny, Forteca-Zamek Montjuïc)

Jakiś czas temu miałam okazję spędzić kilka miesięcy w Barcelonie.
Chciałabym opisać w kilku postach miejsca godne polecenia. Nie będę już wracać do opisów dzieł Gaudiego - tutaj jest o nim post, można przeczytać o Casa Mila, Casa Batlló, Sagrada Familia, Park Guell, Colonia Guell. Ja osobiście miałam okazję zwiedzić tylko dwa biletowane miejsca: Casa Batlló i Sagrada Familia. Bilety są niestety dość drogie (koło 20 euro). W tamtym czasie wstęp do Parku Guell był całkowicie darmowy, teraz część też jest płatna. Problemem z wejściem do miejsc biletowanych są duże kolejki (przynajmniej w lato), dlatego warto przyjść z rana albo kupić bilet online (niestety czasem doliczana jest opłata za rezerwację online).

Magiczne fontanny, 

Plaça d'Espanya

Godziny otwarcia.

Jedną z weekendowych atrakcji Barcelony są magiczne fontanny. Muzyka i światło po zmroku dają niesamowity efekt. 

Co więcej, warto odwiedzić tą okolicę także za dnia, zobaczyć piękne widoki i może też odwiedzic MNAC - Muzeum Narodowe Sztuki Katalońskiej.

fontanny za dnia, widok sprzed wejścia do MNAC

Castell de Montjuïc

(5€ - dorosły, do 16 roku życia za darmo - bilety)

Forteca z 1640 roku położona ponad 170 m. n. p. m., piękna panorama 360 stopni - miasto, port i morze. Odgrywała znaczącą rolę w wojnach w XVII i XVIII wieku, później odbudowana i przekształcona w więzienie. Za czasów Franco stała się muzeum broni. Obecnie własność miejska Barcelony.

panorama z Castell de Montjuïc

Do fortecy najprościej dotrzeć autobusem z Plaça d'Espanya.

Machu Picchu

Machu Picchu w języku Indian Keczua oznacza stary szczyt. Jednak ta nazwa została dodana już po podboju Ameryki przez Hiszpanów. To peruwiańskie miasto oryginalnie nazywało się Patallaqta (pata - stopień, llaqta - miasto).

Według przypuszczeń, Machu Picchu mogło być nie typowym miastem, a sanktuarium Dziewic Słońca. Istnieje też teza, że Macu Picchu było posiadłością cesarza Pachacuti. Miasto zostało wybudowane w okresie jego panowania, około 1450 roku, kiedy Imperium Inków było u szczytu, ale z nie do końca wyjaśnionych powodów zostało opuszczone w 1572 roku, w czasie podboju Ameryki przez Hiszpanów. Istnieje przypuszczenie, że duża część mieszkańców zmarła na czarną ospę przywiezioną przez podróżników zanim jeszcze Hiszpanie dotarli do okolic Cuzco.

Hiszpańscy najeźdźcy nigdy nie znaleźli Machu Picchu. Miasto zostało odkryte dla świata dopiero w 1911 roku przez amerykańskiego wykładowcę z Uniwersytetu w Yale, Hirama Binghama. Jednak nie był pierwszą osobą, która tam dotarła w XX wieku. Enrique Palma, Gabino Sánchez i Agustín Lizárraga wyryli swoje nazwiska na jednej ze skał w Machu Picchu 14 lipca 1901 roku.

Machu Picchu to jeden z Nowych Cudów Świata.

Al-Andalus i ślady panowania Maurów na Półwyspie Iberyjskim

Przez 800 lat Arabowie (Maurowie) żyli w Hiszpanii - od ósmego do piętnastego wieku. Ich genialna cywilizacja rozkwitała, gdy reszta Europy tkwiła w Średniowieczu. Maurowie (dzisiaj mieszkańcy Mauretanii) wywarli ogromny wpływ na kulturę i architekturę dzisiejszej Hiszpanii i Portugalii.
Al-Andalus, co oznacza "stać się zielone na koniec lata" odnosi się do terytorium zajmowanego przez muzułmańskie imperium w południowej Hiszpanii, miast Almeria, Malaga, Kadyks, Huelva, Sewilla, Cordoba, Jaen i Granada. Te miejsca do dziś noszą ślady panowania Maurów.

zamek Maurów, Gibraltar

Arabowie najechali Hiszpanię w 711 roku prowadzeni przez Tariq ibn Ziyad. Siedem tysięcy Arabów na Gibraltarze (Jabal Tariz w języku arabskim, co oznacza Góra Tarika) szybko pokonało chrześcijańskiego króla Wizygotów, Roderyka. Po zaledwie siedmiu latach, Arabowie (lub Maurowie, jak ich nazywano w Hiszpanii), kontrolowali niemal całą Hiszpanię i Portugalię. Napotkali niewielki opór.

Handlowe i polityczne powiązania z Bagdadem oznaczały, że postęp w Bagdadzie wkrótce przyszedł do Kordoby, której dobrobyt i splendor zaczął rosnąć. Założono szkołę muzyczną, zaczęto sprowadzać jedwab ze wschodu. Kordoba stała się dużym i zamożnym miastem z 500.000 mieszkańców (w tym czasie w Paryżu mieszkało 40.000 osób). Ulice w Kordobie były oświetlone lampami naftowymi z mosiądzu, wybudowano 700 meczetów i 900 łaźni publicznych. Wielu bogatych ludzi miało bieżącą wodę w swoich domach, choć były to czasy Średniowiecza.

La Mezquita, Wielki Meczet z VIII w., lecz wielokrotnie przebudowywany, to jeden z najsłynniejszych meczetów, między innymi ze względu na charakterystyczny las kolumn. Obecnie służy jako katedra rzymskokatolicka.

Alkazar, Kordoba

Medina Azahara

Dziś Medina Azahara to ruiny X-wiecznego arabskiego kompleksu pałacowego położone 7 kilometrów od Kordoby. Kompleks został założony przez kalifa Kordoby Abd ar-Rahmana III. W latach 936-76 wznoszono potężne miasto-pałac. Jego budowa pochłonęła olbrzymie sumy. Sprowadzono ponad 4300 kolumn. Świetność kompleksu trwała krótko, na początku XI w. oddziały Berberów zamieniły pałac w rumowisko, służące później za kamieniołom.

Pierwsze 300 lat panowania Maurów w Hiszpanii zakończyła wojna domowa. Nadal budowali luksusowe pałace i sponsorowali sztukę, muzykę i literaturę tak jak w Kordobie. Wiele miast w Al-Andalus stało się centrami nauki, ale najwybitniejszym przykładem była Sewilla, duże miasto nad rzeką Gwadalkiwir.

La Giralda wybudowana została jako minaret meczetu, ale obecnie pełni rolę dzwonnicy chrześcijańskiej katedry.

Alkazar w Sewilli uznawany jest za najwybitniejsze dzieło architektury mauretańskiej w Hiszpanii. Alkazar to warowny a zarazem reprezentacyjny pałac mauretański.

Alkazar, Sewilla

Końcowy okres kontroli mauretańskiej w Hiszpanii trwał od 1232 roku do roku 1492. Był to czas pełen walk. Islamskie armie z północnej Afryki zostały zaproszona przez władców Taifa do pomocy w powstrzymaniu inwazji chrześcijańskiej na mauretańskim terytorium. Almorawidzi i Almohadzi, którzy przyszli na pomoc Maurom powstrzymali Chrześcijan tylko na jakiś czas. Żadna ze stron nie odniosła zdecydowanego zwycięstwa. Jednocząc razem wojska Chrześcijanie skutecznie przejęli Kordobę i Sewillę. Tylko królestwo Grenady pozostało pod wpływami Maurów jeszcze przez ponad wiek.

"Quien no veía Granada, nada veía"

"Kto nie widział Grenady, niczego nie widział"

(przysłowie hiszpańskie)

Największym arcydziełem architektury arabskiej w Grenadzie z pewnością jest Alhambra, czyli czerwona forteca, zespół pałacowy zbudowany w XIII wieku. Możemy znaleźć tam niezwykłe bogactwo dekoracji wnętrz.

Alahambra, Grenada

płytki azulejos, Alahambra

zdobiony dach, Alahambra

Po długim oblężeniu, mauretański król Granady przekazał piękny pałac Alhambra Ferdynandowi i Izabeli. Jednym ze świadków kapitulacji był Krzysztof Kolumb, który przyszedł prosić królową Izabelę o finansowe wsparcie dla swych podróży do Nowego Świata. Rok 1492 dla jednych był końcem, dla innych początkiem.

La Habana - główny hiszpański port Nowego Świata

Hawana została założona w 1515 roku na południu wyspy Kuba, jednak po kilku latach (w 1519 roku) została przeniesiona na miejsce, gdzie znajduje się do dziś. Hawana była pierwotnie portem handlowym, który regularnie atakowany był przez piratów i korsarzy francuskich. Pierwszy atak i związany z nim pożar miasta miał miejsce w 1555 roku, stał za tym francuski korsarz Jacques de Sores. Takie ataki przekonały Koronę Hiszpańską do sfinansowania budowy pierwszych twierdz w głównych miastach - nie tylko ze względu na piratów, ale również aby móc mieć większą kontrolę nad handlem z Indiami Zachodnimi, i ograniczyć czarny rynek, który rozwijał się ze względu na restrykcje handlowe nałożonych przez Casa de Contratación Sewilli (sterowany przez koronę dom handlowy, który posiadał monopol na handel Nowego Świata).

Fort El Morro

W dniu 20 grudnia 1592 król Hiszpanii Filip II przyznał Hawanie tytuł miasta. Później o Hawanie oficjalnie mówiono jako "klucz do Nowego Świata i przedmurza Indii Zachodnich".

Jednocześnie kontynuowano wysiłki na rzecz budowy i ulepszania infrastruktury obronnej miasta.

W 17. wieku Hawana znacznie się rozrosła. Nowe budynki zostały zbudowane z najbardziej powszechnych materiałów wyspy, głównie drewna, łącząc różne style architektoniczne Półwyspu Iberyjskiego, jak również zapożyczano obficie od budownictwa kanaryjskiego.

W połowie 18. wieku Hawana miał ponad siedemdziesiąt tysięcy mieszkańców i była trzecim co do wielkości miastem w Ameryce, w rankingu za Limą i miastem Meksyk, ale przed Bostonem i Nowym Jorkiem.

Iguazú, argentyński cud natury

Na pogranicznu Argentyny i Brazylii, w pobliżu granicy z Paragwajem, znajduje się cud natury wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. To zespół 275 kaskad mający aż 2,5 km szerokości w kształcie półkolistym - dlatego to najpotężniejszy wodospad na świecie, chociaż nie jest największy. Najwyższa z nich, "Czarcia Gardziel", znajdująca się przy rozwidleniu rzeki Iguazú ma 82 m wysokości. 

Wodospady Iguazú znajdują się w regionie lasów deszczowych, można tam znaleźć wiele niezwykłych gatunków zwierząt oraz roślin.

Nazwa "Iguazú" pochodzi z języka Tupi lub Guarani, "y" oznacza "woda", a "ûasú" oznacza "wielki". Legenda głosi, że bóg planował poślubić piękną kobietę o imieniu Naipí, która uciekła z kochankiem, śmiertelnikiem o imieniu Tarobá w kanu. W furii, bóg pociął rzekę, tworząc wodospady i potępił kochanków.

Pierwszym Europejczykiem, który znalazł wodospady był hiszpański konkwistador Alvar Núñez Cabeza de Vaca w 1541 roku.

Antoni Gaudí i jego Barcelona

„To miasto ma czarodziejską moc, wie pan o tym, Danielu? 

Zanim się człowiek obejrzy, wejdzie mu pod skórę i skradnie duszę.”

Carlos Ruiz Zafón (z książki Cień wiatru)

Barcelona jest stolicą Katalonii, położona jest na wybrzeżu Morza Śródziemnego. Miasto znajduje się pomiędzy rzekami Llobregat i Besos, na południe od Pirenejów. Barcelona jest jednym z najbardziej popularnych miejsc w Europie, z milionami ludzi odwiedzającymi co roku. Miasto słynie z dziewiętnastowiecznej architektury modernistycznej. Najbardziej znane budynki zostały zaprojektowane przez Antoniego Gaudiego.

Sagrada Família

Niedokończona Świątynia Pokutna Sagrada Família (Święta Rodzina), symbol Barcelony, to dzieło Antoniego Gaudiego (całe nazwisko to Antoni Plàcid Guillem i Cornet), najbardziej znanego hiszpańskiego architekta żyjącego w latach 1852-1926. Ta secesyjna świątynia to najważniejsza budowla zaprojektowana przez Gaudiego, poświęcił jej wiele lat życia, a także został w niej pochowany. Jednak to nie był jedyny architekt pracujący nad budową Sagrada Família - pierwszym architektem świątyni został Francisco de Paula del Villar, jednak już po roku pracę przejął Gaudí.

Na jego dzieła miało także wpływ to, że uczył się w szkole pijarskiej oraz przez całe życie był związany z Kościołem. Obecnie trwa proces beatyfikacyjny Gaudiego.

W 2010 roku Benedykt XVI konsekrował Świątynię Sagrada Família podnosząc ją do godności bazyliki mniejszej. Budowa trwa nadal, jej koniec przewidziany jest na lata 2026-2028.

 Casa Milà

 Casa Milà (dach)

Po Sagrada Familia, Casa Milà (nazywana też La Pedrera) jest prawdopodobnie drugim najbardziej popularnym budynkiem Gaudiego w Barcelonie, a także największym zaprojektowanym przez niego domem. Powstawała w latach 1905-1910. To ostatni projekt Gaudiego przed świątynią Sagrada Família. Pedro Milà i Camps, bogaty biznesmen, będąc pod wrażeniem Casa Batlló, ekspresjonistycznego budynku zaprojektowanego przez Gaudiego, zlecił architektowi budowę budynku mieszkalnego na placu narożnym przy Passeig de Gracia, w dzielnicy Eixample. W wyniku powstał budynek mniej kolorowy, niemniej jednak jeszcze bardziej niekonwencjonalny niż Casa Batlló. Casa Milà Zbudowana jest w całości z naturalnego kamienia. Wiele osób uważa, że najciekawszym miejscem całego kompleksu jest dach, jest prawdopodobnie najbardziej intrygującą częścią budynku. Znajduje się tam szereg surrealistycznych kolorowych kominów. Dach posiada również ławę podobną do tej w Parc Güell. Od szczytu Casa Milà, rozciąga się piękny widok na dzielnicę Eixample.

 Casa Batlló

Dom został wybudowany w latach 1875 i 1877. W 1900 roku został kupiony przez bogatego przemysłowca Josepa Battló Casanovas, który zlecił Gaudíemu zburzyć stary dom i zaprojektować nowy. Gaudí jednak przekonał Battló aby przebudować istniejący budynek. W latach 1904 i 1906 Gaudí przeprojektował elewację i dach, dodano dodatkowe piętro i całkowicie przebudowano wnętrze. Gaudí wykorzystał kolory i kształty związane z morskim życiem jako inspirację dla swojej twórczości.

Señor Batlló mieszkał w dolnych kondygnacjach z rodziną, a górne piętra były wynajmowane. 

 Park Güell

Park Güell uważany jest przez niektórych za najpiękniejszy park świata. Ten popularny park zaczynał jako projekt deweloperski. Eusebi Güell, znany przemysłowiec kataloński, nabył 17 hektarową pagórkowatą działkę w dzielnicy Gracia, na północ od Barcelony. Chciał, aby włączyć do obszaru mieszkalnego ogród w stylu angielskim. Planowano 60 budynków mieszkalnych, a także kilka budynków użyteczności publicznej.

W 1900 Güell zlecił swojemu przyjacielowi i protegowanemu Antoniemu Gaudiemu rozwój projektu. Przy wsparciu ze strony innych architektów, w tym Josep M. Jujol i jego ucznia Francesc Berenguer, Gaudí pracował na wsi w ogrodzie aż do 1914, kiedy stało się jasne, że projekt był handlową porażką: Güell nie sprzedał ani jednego domu. W 1918 r. miasto otrzymało nieruchomość w 1922 została otwarta dla publiczności w parku.

Colònia Güell

Colonia Güell powstał w 1890 roku z inicjatywy Eusebiego Güell, w gminie Santa Coloma de Cervelló, gdzie przeniósł się z busines włókienniczy, obecnie jest to część Barcelony.

Konflikty społeczne w Barcelonie w tym czasie doprowadziły go do wybudowania nowej fabryki wyposażonej w najnowocześniejszy sprzęt poza miastem, jako parku przemysłowego - domy robotnicze obok fabryki, tworząc miejski kompleks społeczny i gospodarczy, nadzorowany przez firmę.

W przeciwieństwie do większości właścicieli nieruchomości przemysłowych w Katalonii, Eusebi Güell był za poprawą warunków socjalnych pracowników  sponsorował imprezy kulturalnych. On zapewnił zaplecze kulturowe, religijne i socjalne w Colonia Güell, które zostały zbudowane w bieżącym stylu modernistycznym przez różnych architektów, przede wszystkim Antonia Gaudíego, który był odpowiedzialny za Kościół.

W Barcelonie powstał słynny film Woodego Allena Vicky Cristina Barcelona, który nawiązuje do tematyki architektury Gaudiego.

Kadyks

Kadyks (Cádiz) to miasto w południowo-zachodniej Hiszpanii, w regionie Andaluzja. Miasto jest podzielone na dwie części: stara część miasta, urocza, pełna charakteru zbieranina lekko gnijących pałaców, parków i plaży oraz nowa część, która łączy stare miasto ze stałym lądem, ma nowoczesne wieżowce, apartamentowce i hotele.

Jeśli Kadyks wygląda dziwnie znajomo, to może przez to, że występuje w filmie o Jamesie Bondzie - jako Hawana.

Przez 200 lat miasto było regularnie atakowane przez kolejnych angielskich piratów.

Karnawał w Kadyksie jest drugim najbardziej znanym na świecie po karnawale w Rio de Janeiro.

Zobacz katedrę, piaszczysto-żółty kościół, który jest znacznie większy z bliska, niż mogłoby się początkowo wydawać.

Wejdź się na Torre Tavira, najwyższą z dawnych strażnic, z aparatem panoramicznym pokazującym 360 º obraz miasta.

Idź na plażę. Zostań aż do zachodu słońca, który powinno się oglądać na plaży Caleta.

Zjedz smażoną rybę, w szczególności na Freiduria Las Flores na Plaza de Topete.

Ludzie z Kadyksu twierdzą, że wymyślili smażone ryby. Wielka Brytania miała połączenia z Kadyksem w XVIII wieku i uważa się, że Brytyjczycy importowali ideę fish 'n' chips stamtąd.

Villas, czyli slumsy Ameryki Łacińskiej

W wielkich aglomeracjach żyją obok siebie ludzie bardzo bogaci oraz bardzo biedni. Pierwsi w luksusie, drudzy w ubóstwie - w dzielnicach nędzy.

Wielu z nas znana jest nazwa fawele, czyli slumsy w Brazylii, jednak fawele nie stanowią jedynego takiego problemu w Ameryce Łacińskiej i nie dotyczy on tylko Rio de Janeiro o którym mówi się najczęściej. Istnieją też Villas Miserias (albo po prostu villas) w Argentynie, Barrios w Wenezueli, Asentamientos w Gwatemali, Campamentos lub poblaciones callampa w Chile, Zona marginal w Meksyku, Cantegril w Urugwaju, Pueblos jóvenes (młode miasta) lub barriadas w Peru, Barrios de invasión w Kolumbii, Invasiones w Portoryko.

Są to miejsca, w których tysiące ludzi żyją bez dostępu do kanalizacji i elektryczności, działają wewnętrzne prawa i zasady, a z powodu wysokiej przestępczości ludzie nie mieszkający na tym obszarze boją się tam zaglądać nawet w środku słonecznego dnia. Ogromnym problemem jest także brak edukacji.

Około jedna trzecia światowych mieszkańców miast żyje w slumsach, a Organizacja Narodów Zjednoczonych szacuje, że liczba osób żyjących w takich warunkach podwoi się do roku 2030 w wyniku szybkiej urbanizacji w krajach rozwijających się. Ameryka Łacińska jest już najbardziej zurbanizowanym regionem w krajach rozwijających się, ale nawet w miejscach, gdzie wiejska migracja do miast zaczęła spadać - jak Argentyna - slumsy w obrębie miast nadal rosną w szybkim tempie. Wzrost gospodarczy wpływa tylko na zwiększenie dobrobytu ludzi bogatych. Według różnych szacunków agencji miejskich, od 300.000 do 500.000 osób w Buenos Aires, które ma 3 mln mieszkańców, mieszka w villas miserias.

Zostaliśmy właścicielami kawałka ziemi w slumsach